Raczej niepoważnie.

Raczej nic nie jest do końca poważne, raczej treści mojego autorstwa nie znajdą łatwo swoich ulubieńców. Któż ma czas i ochotę podczas światowego wyścigu szczurów, jakiego celem są złudne wartości, na wypociny randomowego, młodego incognito? Podobno życie dopiero zaczynam. Lecz w głowie mi się nie mieści, że to dopiero około 22,5% biorąc pod uwagę, że dożyję przy większym pechu aż do osiemdziesiątki. Jednak.. Zawsze lubiłam pisać, nie pierwszy raz pojawiam się w blogerskim środowisku. Raz było lepiej, raz gorzej. Jednak jak widać, zawsze do tego wracam. Na dłużej, albo i krócej. Szybko tracę motywację. Szczególnie kiedy mam wrażenie, że moje słowa są rzucane na wiatr. Do nikogo sensownego żadna treść, dla której poświęcam czas - nie trafia. Nie od razu Rzym zbudowano, niestety jestem bardzo niekonsekwentna wobec siebie. Ileż to ja razy zapisywałam się na przeróżne kursy tańca, plastyczne zajęcia, jakieś lokalne harcerstwo oraz wiele innych, i szybko z tych pomysłów na siebie rezygnowałam. Miejsca na świecie to ja łatwo nie znalazłam, ani nie znajdę. Przepisywanie się ze szkoły do szkoły, zmiany klas, dziesiątki znajomych, których nie zmieniałam z mojej, lecz ich, woli. Większość w moim życiorysie przebywa tylko przelotnie. Odstraszam? Nie dbam? Nigdy nie znalazłam sensownej odpowiedzi, prawdopodobnie dlatego, że nie tylko jestem niekonsekwentna, lecz też beli we własnym oku nie widzę. Tak myślę. Jeszcze nie wiem, czym ta bela jest. Jeszcze na wiele spraw odpowiedzi dopiero szukam.

W tzw. przeze mnie "pierdu pierdu" jestem mistrzem. Niby piszę o niczym, a jednak coś wnoszę. CV potrafię rozpisać na dwie strony, nie mając na koncie wielu byłych pracodawców, oraz będąc dopiero w szkole średniej.

Mam gorącą prośbę.. Jeśli jakaś samotna, ciekawa dusza zjawi się na tym blogerskim odludziu, prosiłabym o kopniaka... Który zmotywuje mnie do dalszego wylewania myśli, jakim będzie danie znaku życia oraz zaproponowanie ciekawych tematów na przyszłe notki.